غزلها - جلد اول

آن معشوق بی‌وفایی که من به او دل بسته‌ام، هیچ بویی از آیین عاشقی و وفاداری نبرده است و تمام تلاشش را برای رنجاندن دل من به کار می‌بندد.

حتی اگر بتوانم با تحمل سختی‌ها و رنج‌های بسیار، دلم را از این بندِ عشق نجات دهم، دوباره این دلِ نالان من به دنبال معشوقی ستمگر می‌گردد تا اسیرش شود.

آن معشوقِ بلندبالا که مانند سروِ آزاد است، حتی سایه‌اش هم بر خاکِ من نمی‌افتد. این نشان از بخت واژگون و کوتاهی شانس من دارد که از نگاه او دور مانده‌ام.

در کویِ معشوقانِ زیبا و فریبنده، کار و پیشه من چیزی جز این نیست که گاهی خاری را از پایم بیرون بیاورم (درد بکشم) و گاهی از شدت غم بر سر خود بکوبم.

دلِ رنجور و بیمار من هر لحظه از سینه به سویی گریزان است؛ درست مانند کودکِ بیماری که از بسترِ بیماری خود گریزان است و آرام و قرار ندارد.

نصیحتِ دوستان و همنشینان، نه تنها دردم را تسکین نداد، بلکه آتشِ سوزانِ درونم را شعله‌ورتر کرد. در نهایت، این پرستار (معشوق) که باید مرا درمان کند، عاملِ مرگ من خواهد شد.

ای رهی، آن معشوق که مانند ماه زیباست، به چشمِ بی‌تفاوتی به من نگاه می‌کند، همان‌گونه که دیگران می‌نگرند؛ او نمی‌داند که من عاشقی هستم که همچون یوسف، ارزشی والا دارم که قدرش را نمی‌شناسد.