غزلها - جلد اول

اگر اندوهی در دل دارم، چرا باید آن را نزد کسانی ببرم که دردی را نمی‌فهمند؟ من این دردِ دل را تنها با کسی در میان می‌گذارم که محرمِ راز و هم‌دلِ واقعیِ من باشد.

سوز و گداز من پنهانی است، درست مانند گلی که در درون خود می‌سوزد یا شرابی که در خم می‌جوشد. من مانند شمعِ رسوا نیستم که با اشک ریختن، غمِ خود را در محفلِ عمومی به نمایش بگذارم.

ابتدا با عقل و منطق فکر می‌کنم که چه مسیری را در زندگی برگزینم، اما در پایان با نوشیدنِ جامِ عشق، تمامِ این اندیشه‌ها و وسواس‌های عقلانی را باطل می‌کنم.

از این رو جامِ شرابِ معرفت را برمی‌گیرم تا برای لحظه‌ای از این «منِ» محدود و آزاردهنده رها شوم و از بندِ خودآگاهیِ دنیوی نجات یابم.

رایحه جانان را از گل استشمام کردم و مستانه به سوی او شتافتم، تا همچون غباری در کوی دوست بنشینم و آنجا را مأوای ابدیِ خود کنم.

ذاتِ من به دلیل پاکی و تعالی‌اش، همچون خورشید در آسمان‌ها می‌درخشد؛ من خاکی و دنیوی نیستم که خود را اسیرِ مادیات و امورِ فانی (آب و گل) کنم.

من در دریای محبتِ تو غرق شده‌ام و موجی از وجودِ تو هستم. من آن درختِ نخلِ سرکش و ایستای کنارِ ساحل نیستم که به امنیتِ خشکی دل خوش کنم و در دریای تو فرو نروم.

می‌دانم که آن محبوبِ بلندقامت و زیبا، از درد و سوزِ درونِ من بی‌خبر است؛ با این حال ای «رهی»، تا کِی قرار است این فریادهای بی‌ثمر را سر بدهی؟