غزلها - جلد اول

مانند نی که از جدایی‌ها می‌نالد، من نیز از اشتیاق و سودایِ درونیِ دلم می‌نالم و در سینه‌ام به جای آرامشِ دل، آتشی سوزان نهفته دارم.

من کسی بودم که با هر رنج و داغی که آشکار و قابل تحمل بود، کنار می‌آمدم و مدارا می‌کردم، اما اکنون از داغی پنهان و درونی که متعلق به دل است، در حال سوختنم.

همانند موج که هرگز در سکون نیست، من نیز حتی یک لحظه آرام و قرار ندارم؛ زیرا دریایِ دلِ من، طوفانی و پرآشوب است.

اگر دل (که جوهره‌ی وجود من است) از من روی‌گردان شود، بیچاره و نابود خواهم شد؛ و اگر غم و اندوه از دل رخت بربندد، آن دل دیگر ارزشی ندارد و باید بر حالِ آن دلِ بی‌احساس گریست.

ما به خاطرِ رسوایی و آشکار شدنِ عشقی که داشتیم، در میان مردم مشهور شدیم؛ در حقیقت هر کس که به خاطرِ عشق رسوایِ عالم شد، نامش به بزرگی بر سر زبان‌ها افتاد.

دنیای مادی، جایگاهِ مورچه‌ها و محلِ زندگیِ جغدهاست (حقیر و ناچیز است)؛ در حالی که آسمان، تنها وسعتی است که با همتِ بلند و اراده‌ی والایِ دلِ من برابری می‌کند.

سرمایه‌ی ثروتمندان، توده‌ای از سیم و زر و مال دنیاست، اما گنجینه‌ی حقیقیِ عاشق، همان گوهرِ یگانه و ارزشمندِ دلِ اوست که با هیچ ثروتی قابل قیاس نیست.

ای رهی! با وجود اینکه در میانِ اشک‌ها و ناامیدی‌ها غرق هستم، اما از امیدواری‌هایِ شیرین و گاه کودکانه‌ی دلم، به خنده می‌افتم.