غزلها - جلد اول

من برای تکیه کردن و استوار ماندن، به زیبایی‌های ظاهری دیگران (مانند شاخه گل یا سرو) وابسته نیستم؛ من همانند درخت تاکی هستم که بدون تکیه‌گاه بیرونی، تنها به دور خود می‌پیچد و به خویشتنِ خویش متکی است.

اگرچه در ظاهر ساکت و خاموش هستم، اما آهِ درونی‌ام تا آسمان‌ها بالا می‌رود و اثرِ سوزِ دل من، درست مانند دودی که از شمعِ تازه خاموش شده برمی‌خیزد، در میانِ جمع پراکنده می‌شود.

اگرچه از دیدگان پنهان هستم و کسی مرا نمی‌بیند، اما اثرِ وجودم مانند عطرِ شکوفه‌های بهاری در باغ، فضا را پر کرده و جانِ دل‌ها را مست و بی‌قرار می‌کند.

در سینه من که از غمِ عشق صدپاره شده است، به جایِ دل، آتشی سوزان جای گرفته و من این شعله‌ی عشق را همچون گلی در میانِ پیرهن پنهان کرده‌ام.

امشب محبوبِ خوش‌قد و قامتی در آغوشم بود و من با شوق و اشتیاق، همچون نیلوفری که به شاخه‌ی گلِ نسترن می‌پیچد، به دورِ او پیچیده بودم.