غزلها - جلد اول

آن‌قدر با آتشِ اشتیاق و دوریِ تو مدارا کردم و سوختم که دیگر توانی برایم نماند؛ ای کسی که مایه آرامشِ جانِ منی، در غیاب تو جز سوختن یا ساختن با تقدیر، راهی نداشتم.

سردیِ رفتارِ معشوق را بنگر که هیچ‌کس قدمی برای فرو نشاندنِ آتشِ جانِ من برنداشت، با اینکه من از شدتِ حرارتِ عشق، همچون صاعقه سراپا در شعله بودم.

سوختنِ من مانند شمعِ بزم و شادی نیست که در میانِ جمع و برای دیگران خودنمایی کند؛ من همچون گلِ لاله در دشت و بیابانم که به دور از چشمِ مردم و در داغِ تنهایی می‌سوزد.

مانند شمعی که در روشناییِ خیره‌کننده خورشید روشن شود و دیده نشود، من نیز در برابرِ زیبایی‌هایِ خیره‌کننده و بی‌اعتنایِ تو سوختم و این سوختن حاصلی نداشت.

درحالی‌که غرق در دریایی از اشک‌های خویش بودم، از آتشِ درون می‌سوختم؛ بختِ بدم را بنگر که حتی در میانِ آب نیز در امان نبودم و سوختم.

تنها من نیستم که در آتشِ عشق می‌سوزم، شمع و گل نیز هرکدام به نحوی گرفتارِ شعله‌اند؛ پس در میانِ عاشقانِ حقیقی، من تنها کسی نیستم که تن به سوختن داده‌ام.

روحِ زلالِ من همچون خورشیدی بود که تمامِ جهان را روشنی می‌بخشید، اما با رفتنِ من، جهان در سوگِ این خاموشی به آتشِ ماتم کشیده شد.