غزلها - جلد اول

سوز و گداز درونی من آن‌قدر عمیق است که شمع با تمام سوختنش به پای آن نمی‌رسد و سیل اشک‌های من، از هر سیلابِ خروشانی شدیدتر و بی‌مانندتر است.

کسانی که خود، درد و پریشانی روزگار را تجربه نکرده‌اند، هرگز نمی‌توانند از حال و احوالِ آشفته و دردمند ما باخبر شوند.

با لبخندِ دلنشین و گرم تو، گویی تمام هستی و آفاق تازه شده است؛ لبخند تو چنان جلوه‌ای دارد که حتی صبحِ بهاری نیز چنین زیبایی و طراوتی را در خود نداشته است.

دلی که ما داشتیم، در میان طوفان حوادث روزگار، چنان بی‌قرار بود که مانند موج، حتی یک لحظه هم به آرامش و سامان نرسید.

هیچ انسان پاک‌نهاد و والایی از این خاک (دنیا) برنخاسته است؛ زیرا دنیا اساساً ظرفیتی برای پروراندن و لایقِ داشتنِ چنین انسان‌های باوقاری نبوده است.

از سفره‌ی روزگار (فلک) بهره‌ای جز خون‌دل خوردن نصیب ما نمی‌شود؛ چرا که این فلکِ تنگ‌نظر و خسیس، توانایی و گشاده‌دستی لازم برای پذیرایی از مهمان (انسان) را ندارد.

افرادی که دلی به وسعت دریا دارند، از فتنه و آشوب‌های روزگار هراسی ندارند، همان‌طور که دریای بی‌کران از طوفان‌های کوچک آسیب نمی‌بیند.

ما به اندازه‌ای پاک و بی‌آزاریم که حتی به مورچه‌ای کوچک هم صدمه نمی‌زنیم؛ این قناعت و وارستگی، ثروتی است که حتی سلیمان پیامبر با تمام جاه و جلالش، آن را تجربه نکرد.

از ارزشِ گوهرِ اشکِ من غافل مشو، چرا که آسمان با تمام عظمتش، چنین ستاره‌ی درخشان و ارزشمندی (اشکِ پاک) در دامن خود ندارد.