غزلها - جلد اول

نه قلبم گرفتارِ محبوبی است و نه جانم شیفته‌ و مدهوشِ کسی است. نه اشکی در چشمانم حلقه زده و نه آهی بر لبانم جاری است که نشان از درد یا اشتیاق باشد.

برای جانِ بی‌بهره و تنهام، خبری از سوی یاری نمی‌آید و برای شامِ تاریک و بی‌فروغم، هیچ نشانی از سپیده‌دم و روشنیِ امید وجود ندارد.

مجلس و محفل من نه با گرمای حضورِ دوستی گرم می‌شود و نه با شورِ یک جمع؛ قلب من نه با مهری (مانند خورشید) انس می‌گیرد و نه با ماهی (مانند ماه درخشان).

اگر روزی شاد باشم، تنها زمانی است که مرگ را ملاقات کنم؛ و اگر زمانی خنده‌ای بر لب داشته باشم، تنها نشان از بختِ بد و وارونه من است که در زمان ناشایست رخ داده است.

من کیستم؟ انسانی هستم که آرزوهایش را گم کرده، تنها و سرگردان مانده است؛ نه آرامشی دارم، نه امیدی به آینده، نه همدمی دارم و نه همراهی در این راه.

گاهی مانند غباری در بیابان سرگشته و بی‌قرارم که هر لحظه ممکن است از بین برود، و گاهی مانند نگاهی که بر منظره‌ای خیره شده، ساکت و مات و مبهوت مانده‌ام.

ای رهی! تا کِی باید مثل ستارگان در دلِ شب بسوزم و خاکستر شوم؟ من به خوش‌اقبالیِ جرقه‌ی آتش غبطه می‌خورم، چون عمرِ بسیار کوتاهی دارد و زود به آرامشِ نیستی می‌رسد.