غزلها - جلد اول

ای ساقی، از آن شراب معرفت به من بنوشان که مرا از خود بی‌خود کند و چنان شور و حالی در من برانگیزد که بیش از پیش شیفته و عاشق زیباییِ فتنه‌انگیز و دلربای تو شوم.

از آن شرابی به من بده که در شب‌های تاریکِ اندوه، چون نور صبحگاهان بتابد و مرا چنان از سود و زیان‌های مادی غافل کند که از هرگونه نگرانی و اضطرابِ بیهوده نجات یابم.

این شراب، نورِ هدایت و بینشی را که آرزو داری به تو می‌بخشد و در عینِ حالی که فروتن و افتاده هستی، شکوه و عزتی شاهانه به تو می‌دهد؛ چنان‌که تو را به پادشاهی در لباس درویشان بدل می‌کند.

این شراب عشق، مرا می‌سوزاند و وجودم را صیقل می‌دهد؛ مرا در آتشِ بلا و آزمایش می‌افکند تا از قید و بندهای «من»ِ کاذب رها شوم و با نفسانیاتِ خودم غریبه و بیگانه گردم.

ای محبوبِ بلندقامت و زیبا، این وسواسِ وجود و هستی را از «راهی» (تخلص شاعر) بستان و آن را از من دور کن؛ اندیشه‌های پراکنده و خودخواهانه را از دلم بربا تا از هر نیت بدی دور بمانم.