ابیات پراکنده

کسی مانند من از سوزِ دردِ فراقِ تو نمی‌سوزد؛ چرا که عشقِ راستین هرگز نصیبِ اهلِ هوس و سرگرمی نمی‌شود و آن‌ها را دگرگون نمی‌کند.

تمامِ وجودم در آتشِ عشق در حالِ سوختن است، اما شگفت‌انگیز است که با وجود این همه آتش، هنوز این پیکر و استخوان‌هایم باقی مانده و حتی از شدتِ نفس‌های سوزانم، سینه‌ام نمی‌سوزد و خاکستر نمی‌شود.

تو از دردِ بی‌تابی و جدایی چه می‌دانی؟ تو که دلت با شنیدنِ صدای زنگِ کاروان که خبر از دوری و هجران می‌دهد، به لرزه در نمی‌آید و متأثر نمی‌شود.

به قدری داغِ عشقِ تو را همانندِ گلِ لاله بر دلِ تنگم دارم که دیگر جایی برای همدردی با مشکلاتِ دیگران در دلم باقی نمانده است.

جز من و تو که در پیشگاهِ دوستِ حقیقی سوخته‌ایم، دیگر کسی این آتشِ عشق را درک نمی‌کند؛ چرا که آتشِ حقیقتِ وجودِ یار، تنها دل‌های پاک را می‌سوزاند و خاشاکِ وجودِ دیگران از این آتش بی‌نصیب است.