ابیات پراکنده

اگر در محفل عیش و شادی جایی ندارم، در عوض گوشه‌ای از غم و اندوه را برای خود دارم که جایگاه من است؛ و اگر شرابی در جام من ریخته نمی‌شود، در عوض خونِ دلم را می‌نوشم که جایگزینِ شرابِ من در این بزمِ درونی است.

ای معشوقِ من که قامتی بلند و موزون همچون درخت سرو داری، تمامِ وجود من چنان غرق در اندیشه توست که حتی به اندازه سرِ مویی از وجودم، از یاد و خیالِ تو خالی نیست.

تو مرکز توجه و مایه تماشای همگان هستی، اما من چنان به خاطر شوق و اشتیاقِ فراوان به تو مست شده‌ام که توانایی و قدرتِ نگاه کردن به چهره‌ات را ندارم.

چه تقدیر و نصیبی است که تنها بهره من از آن چشمه‌ی حیات‌بخش و گوارایِ وجودت، همین‌قدر است؟ و چه مصیبتی بزرگ‌تر از این که از وصال و دیدارِ قامتِ دلربایت بی‌نصیب مانده‌ام؟

اگر امروز در بازارِ سخن و ادبیات، گوهرِ نابی یافت نمی‌شود، دلیلش این نیست که شاعرِ توانمندی نیست؛ بلکه به این دلیل است که طبعِ گهرپرور و خلاقیتِ شعریِ من چنان عظیم است که حتی دریا هم در برابر آن، گوهری ندارد.