رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲
قاآنی شیرازی
دوشینه فتادم به رهش مست و خراب
از نشوهٔ عشق او نه از بادهٔ ناب
دانست که عاشقم ولی می پرسید
این کیست کجاییست چرا خورده شر اب