قطعات

قاآنی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۶

قاآنی شیرازی
پیرکی لال سحرگاه به طفلی الکن می شنیدم که بدین نوع همی راند سخن
کای ز زلفت صصصبحم شاشاشام تارک وی ز چهرت شاشاشامم صصصبح روشن
تتتریاکیم و بی شششهد للبت صصبر و تاتاتابم رررفت از تتتن
طفل گفتا مممن را تتو تقلید مکن گگگم شو ز برم ای کککمتر از زن
مممی خواهی ممشتی به ککلت بزنم کهبیفتد مممغزت ممیان ددهن
پیرگفتا وووالله که معلومست این که که زادم من بیچاره ز مادر الکن
هههفتاد و ههشتاد و سه سالست فزون گگگنگ ر لالالالم به خخلاق ز من
طفل گفتا خخدا را صصدبار ششکر که برستم به جهان از مملال و ممحن
مممن هم گگگنگم مممثل تتتو تتتو هم گگگنکی مممثل مممن