آی واژه - پروین اعتصامی - دیوان اشعار

اشک طرف دیده را گردید و رفت اوفتاد آهسته و غلتید و رفت

بر سپهر تیرهٔ هستی دمی چون ستاره روشنی بخشید و رفت

گر چه دریای وجودش جای بود عاقبت یکقطره خون نوشید و رفت

گشت اندر چشمهٔ خون ناپدید قیمت هر قطره را سنجید و رفت

من چو از جور فلک بگریستم بر من و بر گریه ام خندید و رفت

رنجشی ما را نبود اندر میان کس نمیداند چرا رنجید و رفت

تا دل از اندوه، گرد آلود گشت دامن پاکیزه را بر چید و رفت

موج و سیل و فتنه و آشوب خاست بحر، طوفانی شد و ترسید و رفت

همچو شبنم، در گلستان وجود بر گل رخساره ای تابید و رفت

مدتی در خانهٔ دل کرد جای مخزن اسرار جان را دید و رفت

رمزهای زندگانی را نوشت دفتر و طومار خود پیچید و رفت

شد چو از پیچ و خم ره، با خبر مقصد تحقیق را پرسید و رفت

جلوه و رونق گرفت از قلب و چشم میوه ای از هر درختی چید و رفت

عقل دوراندیش، با دل هر چه گفت گوش داد و جمله را بشنید و رفت

تلخی و شیرینی هستی چشید از حوادث با خبر گردید و رفت

قاصد معشوق بود از کوی عشق چهرهٔ عشاق را بوسید و رفت

اوفتاد اندر ترازوی قضا کاش میگفتند چند ارزید و رفت

دیوان اشعار - مثنویات، تمثیلات و مقطعات