عشاق‌نامه

اگر آن معشوقِ زیباروی (ماه) سرِ وفاداری و عهد بستن داشت، چه حالِ خوشی می‌شد؛ و اگر در دلِ خود، ترس از خدا و پرهیز از رنجاندنِ عاشق را داشت، چه وضعیتِ عالی و ستودنی‌ای می‌بود.

آرزو دارم لحظه‌ای را با او به خوشی و سازگاری بگذرانم؛ اگر او نیز میل و رضایتِ قلبی برای این هم‌نشینی داشت، چه اتفاقِ مبارکی می‌افتاد.

دلم تشنه‌یِ بوسه‌ای از لب‌هایِ اوست؛ اگر این نیازِ قلبیِ من توسطِ او برآورده می‌شد، چه سعادتِ بزرگی نصیبم می‌گشت.

آن معشوقی که من با تمامِ وجود و بی‌هیچ پروا و ملاحظه‌ای به او دل باخته‌ام، اگر او نیز اندک‌توجهی یا پروایی نسبت به حالِ ما داشت، چه دگرگونیِ شیرینی رخ می‌داد.

اگر روزی آن معشوقِ بلندمرتبه و پادشاه‌گونه، از سرِ لطف و کرم نگاهی به این عاشقِ بی‌چیز و گدا می‌انداخت، چه اتفاقِ باشکوهی بود.

اگر عقل و خرد مرا رها می‌کرد و از گردِ وجودم دور می‌شد (تا دیوانه‌وار عشق بورزم)، چه می‌شد؟ و اگر قدرتِ صبر و شکیبایی در وجودم باقی می‌ماند، چه نتیجه‌ی متفاوتی حاصل می‌گشت.

اگر بخت و اقبالِ خوش، مرا که عبیدِ تهی‌دست هستم، به وصالِ آن محبوب هدایت می‌کرد، چه سرنوشتِ درخشانی در انتظارم بود.