دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات بیانگر شکوه و گلایه شاعر از احوالِ دل خویش است که با وجود گذشت عمر و رسیدن به دوران پیری، همچنان اسیر شوریدگی و تمایلات دوران جوانی است. شاعر در این قطعه، دل را موجودی مستقل و سرکش می‌بیند که در پیری نیز دست از هوس‌های خام برنمی‌دارد و آرامش را از او سلب کرده است.

مضمون اصلی، تقابل میان کهولت تن و بی‌قراریِ همیشگی دل است. در واقع شاعر با زبانی طنزآمیز و در عین حال گلایه‌مند، از پیریِ دل که هنوز مانند جوانی بی‌پروا و هوس‌باز است، شکایت دارد.