دیوان اشعار - رباعیات

درونمایه اصلی این ابیات، دعوت به دوری از تعلقات دنیوی و رهایی از بندهای جاه‌طلبی و وابستگی‌های اداری و حکومتی است. شاعر با رویکردی زاهدانه و در عین حال آزاداندیش، مخاطب خود را فرا می‌خواند تا از اندیشیدن به ناپایداری روزگار دست بشوید و به جای جستجوی ثروت، مقام یا پاداش‌های قلمی، به آرامشِ درونی و خوش‌باشی‌های ساده همچون شنیدنِ موسیقی پناه ببرد.

فضای حاکم بر این سخن، آمیزه‌ای از بی‌اعتنایی به دنیا و نوعی استغنای طبع است. نویسنده با زبانی آمرانه و پندآموز، بر این باور است که آرامش حقیقی نه در گروِ درآمدهای حکومتی و مناصبِ پرزرق و برق، بلکه در بریدن از وابستگی‌های مادی و پذیرشِ رهاییِ بی‌پایان نهفته است.