دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات دربردارنده پندی حکیمانه و اخلاقی درباره ضرورت رهایی از بند غم‌های بیهوده و حفظ عزت‌نفس در زندگی است. شاعر خطاب به قلب انسان تأکید می‌کند که نگرانی برای گذشته که سپری شده و آینده که هنوز نیامده، تنها فرسایش روح است و باید از آن پرهیز کرد.

در بخش دوم، شاعر بر اهمیت بخشندگی و دوری از آزمندی پای می‌فشارد و ارزشمندترین درس را که همان حفظ شأن انسانی است، بازگو می‌کند؛ اینکه آدمی باید سختی‌ها را با صبر تحمل کند اما تن به ذلتِ نانِ آلوده به منت دیگران نسپارد.