دیوان اشعار - رباعیات

این قطعه به توصیف خردمندی می‌پردازد که با تکیه بر عقل و دانایی، خود را از بندِ لذت‌های گذرا و سرگرمی‌های دنیوی رها می‌سازد. شاعر با ترسیم فضای عیش و نوش، دوری از آن را نشانه‌ی کمال و فرزانگی می‌داند و بر این باور است که ذهن روشن‌بین، به جای درگیر شدن در هیاهوی مجلسِ شراب و موسیقی، به دنبال آرامشِ حقیقی و دوری از غفلت است.

در این کلام، گریزِ دانا از مظاهرِ هوس‌انگیزِ جهان، نه از سرِ ناتوانی، بلکه برآمده از انتخابی آگاهانه برای حفظِ گوهرِ جان از آلایش‌های دنیوی است. شاعر با کنار هم نهادنِ این نمادها، به مخاطب هشدار می‌دهد که جمعِ این عوامل، سرآغازِ سرگشتگی است.