دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات بیانگر تقابل دو نگرش به زندگی است: نگاهی که در آن انسان با نفی لذت‌های دنیوی و تحمل رنجِ ریاضت به امید پاداش‌های اخروی (مانند حور عین) یا پایبندی به تعصبات مذهبی است، و در مقابل، نگاهی لذت‌گرایانه و عینی که بهشت را نه در سرای دیگر، بلکه در همین لحظاتِ نقد و در کنارِ معشوق و باده و طبیعت می‌جوید.

شاعر با لحنی رندانه و سرشار از اطمینان، برتریِ بهره‌مندی از لذت‌های ملموس و حاضر را بر حسرتِ بی‌پایانِ آنانی که عمر خود را در سودایِ فرداهایِ موعود به آتشِ ریاضت می‌سوزانند، به رخ می‌کشد و دیدگاهی را ترویج می‌کند که جهان را نه جایِ رنج و انتظار، بلکه فرصتی برای زیستنِ شادمانه می‌داند.