دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۶
عبید زاکانی
زین گونه که این شمع روان می سوزد
گوئی ز فراق دوستان می سوزد
گر گریه کنیم هر دو با هم شاید
کو را و مرا رشتهٔ جان می سوزد