دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴
عبید زاکانی
ای شعله ای از پرتو رویت خورشید
رویم ز غمت زرد شد و موی سفید
از وصل تو هر که بود در جمله جهان
بر داشت نصیبی و من خسته امید