دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱
عبید زاکانی
این شمع که شب در انجمن می خندد
ماند بگلی که در چمن می خندد
هر شب که به بالین من آید تا روز
میسوزد و بر گریهٔ من می خندد