دیوان اشعار - غزلیات

نگاه کردن به چهره‌ات در نخستین لحظاتِ صبح، خوش‌یمن و مبارک است؛ چه بختِ بلندی دارد کسی که توفیق دیدنِ روی تو نصیبش شده است.

شگفتا از این طراوت و تازگیِ رخسار تو که امیدوارم چشمِ بد از آن به دور باشد؛ و شگفتا از شیرینی و حلاوتِ لب‌های تو که همچون ذکر مقدسِ «لا اله الا الله» در جان و دلِ آدم می‌نشیند.

سرو که نمادِ بلندی و زیبایی در طبیعت است، در برابر قد و بالای تو خود را خادم و کوچک می‌شمارد؛ و گل با همه‌ی زیبایی‌اش، تو را سرور خود دانسته و می‌گوید: «بنده و فدای تو هستم».

در میانِ زلف‌های پر پیچ و تابِ تو، رشته‌ی امیدم بسیار بلند و طولانی است، اما در برابرِ قامتِ بلند و سرافرازِ تو، دستِ آرزوهایم کوتاه مانده و نمی‌توانم به وصال تو برسم.

تو با عشوه و نازِ خود، عقلِ مرا مبهوت و سرگردان می‌کنی؛ و هرگاه که در راه قدم می‌زنی، مردم چنان محوِ تماشای تو می‌شوند که راهِ خود را گم می‌کنند.

چه خوشایند است که هر شب در خوابِ خوش، زلفِ تو را به چنگ آورم و چه سعادتی بالاتر از آنکه هر ماه، کامِ دلم با دیدنِ چهره‌ی تو برآورده شود.

در پیشگاهِ قاضیِ دادگاهِ عاشقان و در پرونده‌ی عشق، چهره‌ی زردِ من از رنج و اشک‌های سرخم، گواه و شاهدِ صادقی بر اثباتِ عشقم هستند.