دیوان اشعار - غزلیات

بیت اول: در وجود خود توانایی آن را نمی‌بینم که بتوانم بدون حضور او زندگی کنم. بیت دوم: و یا حتی لحظه‌ای ذهن و دلم را از اشتغال به کار و یاد او برهانم و فارغ سازم.

بیت اول: من بنده و خاکسارِ کوی او هستم؛ زیرا تنها اوست که شایستگی آن را دارد. بیت دوم: که عاشق در راهش به خاک بیفتد و جان و هستی خود را به پایش فدا کند.

بیت اول: عاشق باید همچون شمعی که طعمِ تلخِ دوری را چشیده است، باشد. بیت دوم: تا بتواند با چهره‌ای ظاهراً خندان، در درون بگریید و در مسیر عاشقی بسوزد یا با دشواریِ دوری، مدارا کند.

بیت اول: هرگز نباید به چشمان من خواب خوش راه یابد. بیت دوم: چرا که ناگهان سپاه خیالاتِ یار، صف‌کشیده و آماده، به حریمِ ذهنم هجوم می‌آورند.

بیت اول: در آرزوی آن لحظه‌ای هستم که روزگاری فرصتی دست دهد. بیت دوم: تا بتوانم از دور، قامتِ محبوب را چنان ببینم که توان شناختن و تمیز دادن او را داشته باشم.

بیت اول: ای عبید، دیگر از بدخویی و بی‌توجهی یار شکایت مکن. بیت دوم: چرا که یار ما چنین خصلتی ندارد که به حالِ بیچارگان و عاشقانِ خود، التفاتی نشان دهد و آنان را بنوازد.