دیوان اشعار - غزلیات

درد و رنج من از حد و اندازه گذشته و درمانی برایش نمی‌یابم. جانم به لب رسیده و مرگ به سراغم آمده است، اما هنوز نتوانسته‌ام به وصالِ آن محبوبِ حقیقی برسم.

اگر دیگر رهروانِ راهِ حقیقت به سرمنزلِ مقصود خود می‌رسند، نصیبِ من در این راه، جز رنج و سختی‌های طاقت‌فرسا نیست.

کسانی که پیش از من در این راه قدم گذاشتند و آن را پیمودند، با پیش‌دستی و در سحرگاه حرکت کردند، اما من چنان از قافله عقب مانده‌ام که به گردِ پای آنان هم نمی‌رسم.

آن برگزیدگانِ راهِ عشق، در حریمِ مقدسِ وصالِ محبوب جای گرفته‌اند؛ اما من با وجودِ تمامِ تلاش‌هایم، حتی نمی‌توانم به دربانِ آن بارگاهِ بلندمرتبه نزدیک شوم.

جانِ من همچون مشامی که بوی عود را حس می‌کند، رایحه‌ای از حقیقت را درک کرده است، اما قدرتِ درکِ حقیقتِ ذاتِ گرداننده‌یِ آن آتشدان (مجمره) را ندارم.

ما همچون سپیده‌دم، پاک و صادقانه جلوه‌گری می‌کنیم، اما افسوس که هرگز به جایگاهِ درخشان و پرفروغِ خورشید نمی‌رسیم.

من نه آن‌قدر در مسکنت و فقرِ عارفانه غرق می‌شوم که به مقامِ سلمانِ فارسی برسم و نه آن‌قدر در شوکتِ دنیوی جای دارم که به جاه و جلالِ سلیمان برسم.

من نیز همچون «عبید»، در برابرِ این عظمت و پیچیدگیِ خلقت، واله و سرگشته مانده‌ام و سر از کارِ این کارخانه‌ی عظیمِ هستیِ خداوند درنمی‌آورم.