دیوان اشعار - غزلیات

خدایا، به خاطر اشتباهات و اعمال گذشته‌ام، به لطف و بخشش تو پناه آورده‌ام و با امید به مهربانی بی‌کرانت، قدم در راهِ بازگشت به سوی تو گذاشته‌ام.

برای مقابله با نفسِ سرکش که آموزگارِ بدی‌هاست و راهِ نفوذ شیطان در وجود انسان است، از پشیمانیِ خالصانه، لشکری ساخته‌ام و از تو یاری طلبیده‌ام.

هرچند به گناهکار بودنِ خود اعتراف می‌کنم، اما برای اثباتِ ندامتِ قلبی‌ام، ناله‌های سوزناک و چهره‌ی زرد و رنجورم را به عنوان شاهد و گواه نزد تو آورده‌ام.

اگرچه کارنامه‌ی اعمال من آلوده به سیاهی و گناه است، از تو درخواست بخشش دارم، زیرا همین سیاهیِ پرونده‌ام باعث شده که از شرمندگی، روی‌سیاه (شرمسار) باشم و این پرونده را نزد تو بیاورم.

من که مانند «عبید» در درگاه بخشندگی تو سرگشته و درمانده‌ام، برای اینکه دست‌خالی به آستانت نیایم، تنها همین گناهانم را به عنوان متاع به همراه آورده‌ام.