دیوان اشعار - غزلیات

ما به این حقیقت رسیدیم که عزت و پادشاهیِ واقعی در فقر و بی‌نیازیِ از دنیاست؛ و لذتِ آزادیِ روح (رندی) را تنها با دست شستن از پارسایی‌های دروغین و ظاهری به دست آوردیم.

سال‌های بسیاری را به گدایی و کسبِ فیض از درگاهِ بزرگان و عارفان گذراندیم و در نهایت دریافتیم که آنچه ما را به مقامِ پادشاهیِ معنوی رساند، همان فروتنی و گدایی‌کردن از درگاهِ آنان بود.

بلندنظری و همتِ ما از بندِ پرستشِ ظاهر و صورت‌گرایی رها شد؛ در نتیجه، در سرزمینِ معنا و حقیقت، به مقام پادشاهی رسیدیم.

نورِ تجلیِ خداوند بر دلِ ما تابید و آن را مشتعل کرد؛ ما این همه نور و روشناییِ باطنی را مدیونِ همان لحظه‌ی تابشِ نورِ الهی هستیم.

هم‌نشینی با عاشقان و مست‌شدگانِ راهِ حقیقت، تمامیِ آن تیرگی‌ها و ناخوشی‌هایی را که به خاطرِ زهدِ دورو و ریاکارانه در دلمان ایجاد شده بود، از بین برد.

پیش از این، در سرِ خود سودایِ بزرگی و غرور داشتیم؛ اما وقتی از "من" و "خودخواهی" (سر) دست شستیم و ترکِ غرور کردیم، از آن همه رنج و سختیِ دنیا رهایی یافتیم.

اگرچه تقدیر و حوادثِ روزگار مرا همچون "عبید" در هم شکست و رنجور کرد، اما در نهایت با پناه بردن به باطنِ بزرگان، دارویِ شفابخشِ دردهایم را یافتم.