دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوقی که چشمان مستت مایه بیماری و بی‌قراری خانه دل من است؛ زلف‌های تو همچون دامی برای جان‌ها پهن شده و خال صورتت دانه این دام برای شکار دل من است.

هرگاه چشمان بی‌رحم تو کمان ستم را برای تیراندازی می‌گشاید، تیرهای بلا و سختی جز به سمت هدف اصلی، یعنی دل من، پرتاب نمی‌شود.

چشمان من از شدت غم، اشک‌های خونین می‌ریزند و این جریان اشک، مسیر میان آستانه درگاه تو تا بلندترین نقطه و سقف وجود (دل) مرا پر کرده است.

دل من به ناتوانی در آستانه درگاه تو افتاده است و از زمانی که من به این ناتوانی و درماندگی رسیده‌ام، گویی در خانه دل خود را نیز به روی تو بسته دیده‌ام یا خود را در آستانه آن بازیافته‌ام.

عبید بیچاره و مسکین، همیشه در هوای عشق تو می‌سوزد و آرزوی تو را دارد؛ این عشق نه تنها در جان، بلکه در مرکز و میانه دل او نیز جای گرفته است.