دیوان اشعار - غزلیات

داستانِ دردِ دلم و غصه‌هایِ شب‌های طولانی‌ام را کسی نیست که بشنود؛ هیچ محرمِ رازی وجود ندارد که بتوانم این حکایتِ تلخ را نزد او بازگو کنم.

هیچ هم‌دمی نیست که با او بتوانم روز را به شب برسانم و در کنارش آرام بگیرم، و هیچ مونس و محرمی هم وجود ندارد که بتوانم رازهایِ درونم را با او در میان بگذارم.

دلیلِ غم و خوارشدنم این است که کسی را ندارم که دردهایم را با او تقسیم کنم و غمخوارم باشد؛ همچنین سکوت کرده‌ام و زبان در کام کشیده‌ام، چون کسی را که با جان و دلم هم‌نوا باشد، نمی‌یابم.

عجب شبِ تاریک و غم‌باری از بدبختی و شقاوت است که هیچ پایانی برایش متصور نیست، و چه صبحِ روشنِ سعادتی است که انگار هیچ‌گاه قرار نیست آغاز شود.

خدایا، چون این روزگارِ ناسازگار، بی‌نیازی و آرامشِ دل را به من نمی‌بخشد، خودت آن را به من عطا کن؛ و چون مردم با من سازگاری ندارند و مهربان نیستند، تو خود شرایط را برایم مساعد و نیکو گردان.

ای خداوندی که بخشندگی‌ات همگانی است و پناهِ بیچارگان هستی، از رویِ لطف و احسان، دلِ خسته و بیچاره‌ی «عبید» را نیز موردِ نوازش و توجهِ خود قرار ده.