دیوان اشعار - غزلیات

دیشب خرد من به خاطر میلِ شدید به رسیدن به تو، سرگشته و دیوانه شده بود. دلم از شدتِ اشتیاق به آتشکده‌ای پُرحرارت تبدیل گشته و چشمانم از اشک‌ریزانِ پیوسته، چون دریایی مواج شده بود.

تصویرِ چهره‌ی تو پیوسته در پیرامونِ چشمانم ظاهر می‌شد و این خیال‌پردازی، تمامِ صبر و توانِ عقلانیِ مرا که جانم از عشق سوخته بود، به غارت می‌برد.

شعله‌ی اشتیاق به تو هر لحظه در وجودم زبانه می‌کشید و دودِ سودای عشقِ تو، قصدِ نفوذ به عمیق‌ترین نقطه‌ی قلبم (سویدا) را داشت.

در آن حال و روز، کسی سراغی از من که دلم از آتشِ هجران سوخته بود نمی‌گرفت و هیچ‌کس در اندیشه‌ی درمانِ دردهای این تنِ خسته و رنجور نبود.

در پیشگاهِ پادشاهِ خیالِ تو، غمِ عشق مرا از پا در می‌آورد و نابود می‌کرد، در حالی که منِ بنده، از دور و با شرم و حیا، نظاره‌گرِ این فضای باشکوه بودم.

تمامِ شب تا دمِ سحر، جان و دلِ من رو به درگاهِ الهی به دعا و نیایش بلند بود و با التماس از خداوند، توفیق و سعادتِ رسیدن به تو را طلب می‌کرد.

عبید هر لحظه از شدت غمِ دوری از تو می‌مرد و از پای می‌افتاد، اما دوباره کورسوی امید به وصالِ تو بود که جانِ تازه‌ای به او می‌بخشید و زنده می‌کرد.