دیوان اشعار - غزلیات

خوشبخت و سعادتمند کسی است که درد و اندوهِ عشق تو را در قلب خود جای داده است؛ چرا که او با این کار، ارزشمندترین گنج و تمامِ داراییِ جهان را به دست آورده است.

ستم‌گری، بیداد، جفا کردن و نابود کردن عاشق، تنها برازنده و سزاوار کسی است که چنین چهره زیبا و اندامی متناسب و دلربا دارد.

نصیحت کردن انسان خردمند به عاشقی که دلباخته و دیوانه شده است، چه فایده‌ای دارد؟ کسی که رند و شیدا است، هرگز به سخنان عاقلان و مصلحت‌اندیشان گوش نمی‌دهد.

هر کس که قلبش را با زنجیرهای عشق گرفتار کرده است، دچار چنان گرفتاری و بندِ سختی شده که دیگر امید رهایی و آزادی برای او وجود ندارد.

عاشق واقعی کسی است که تا آخرین لحظه عمر، در دریای غمِ محبوب غرق بماند؛ اگر کسی ادعای عاشقی دارد و همزمان به فکرِ ساحلِ امن و نجات است، او تنها یک مدعی دروغین است.

هرکسی که تصور می‌کند می‌تواند با عقل و تدبیر به مقصود و مراد خود از تو برسد، در اشتباه است؛ نتیجه کار او این است که تنها فکری بیهوده و خیالی باطل در سر دارد.

ساعدِ نقره‌فام و زیبای تو ما را به کشتن می‌دهد، اما عبید (شاعر) آن‌قدر شیدا است که آرزو دارد حتی همان سرپنجه‌های قاتل تو را ببوسد.