دیوان اشعار - غزلیات

دلم دیگر تابِ این همه آشوب و غوغا را ندارد و ذهنم نیز بیش از این نمی‌تواند بارِ سنگینِ دیوانگی و سودایِ عشق را تحمل کند.

به سببِ اشتیاقِ شدید به تو، چنان اندوهی در دلِ مجنونِ ما جای گرفته که اگر این غم را بر کوهی از سنگِ خارا می‌ریختند، آن سنگِ سخت نیز توانِ تحملش را نداشت و در هم می‌شکست.

به اندوهِ خویش بگو که دست از سرِ جانِ ما بردارد، چرا که این دلِ ویران‌شده‌ام، دیگر توانِ غارت‌شدن و تحملِ رنجِ بیشتر را ندارد.

امشب به دیدارم بیا و سخن از فردا مگو، زیرا این کارِ عشق چنان اضطراری و فوری است که دیگر نمی‌توان امروز و فردا کرد و آن را به تأخیر انداخت.

اگر زلفِ تو که سر به زیر است، تواضع نمی‌کند و سر به سوی پایِ ما خم نمی‌آورد، ما خود سرِ خویش را همچون زلفِ تو به زیرِ پایِ تو می‌افکنیم (یعنی جان نثاری می‌کنیم).

ای عبید! چگونه ممکن است از این درد رهایی یابی، در حالی که دردِ دلِ تو از آن‌گونه است که هیچ دارویی را برای درمان نمی‌پسندد و نمی‌خواهد که درمان شود؟