دیوان اشعار - غزلیات

ما گروهی از آزادگانِ بی‌قید و بند (قلندران) هستیم که از قضاوت‌های دنیوی و قوانینِ خشکِ اجتماعی فراتر رفته‌ایم؛ از آنجا که ما به وجودِ ظاهری و داشته‌های مادی دل نبسته‌ایم، از نابودی یا نداشتنِ هیچ‌چیز هراسی نداریم.

اگرچه از نظر ظاهری سپاه و سرباز و نشانه‌های قدرت (طبل و علم) نداریم، اما در واقعیتِ درونی خود، پادشاهِ زمان خویشیم و به هیچ‌کس نیازی نداریم.

ما جمعی از انسان‌های مجرد و بی‌تعلق هستیم که قلب خود را به فقرِ افتخارآمیز گره زده‌ایم؛ بنابراین چون هیچ دارایی دنیوی نداریم، طبیعتاً غمی از فقدانِ آن نیز به سراغمان نمی‌آید.

در دست یا کیسه ما هیچ‌کس سکه و پولی نمی‌بیند؛ چرا که سکهٔ عشقِ دنیا در قلب ما نقش نبسته و به آن آلوده نشده‌ایم.

در محفل و جمعی که ما حضور داریم، به حقیقتِ جان و زندگی دست می‌یابی؛ این آزادگانِ بی‌نوا، نیازی به آرایشِ ظاهری و تظاهر ندارند.

از آنجا که ما در هیچ شرایطی قصدِ آزار و آسیب رساندن به کسی را نداریم، شایسته و جوانمردانه نیست که دیگران ما را بیازارند.

به کسی که در راهِ آزادگان و پاک‌باختگان نیست، بگو که ادعای فقر و وارستگی نکند؛ زیرا حقیقتِ این راه در ایستادگی و ثبات قدم است، همان‌طور که من (عبید) بر این عهد پایدار هستم.