دیوان اشعار - غزلیات

خوشبختی و سعادت، رویِ خود را به سمتِ آیین و شیوه‌ی تو برگردانده است و بودن در کنارِ تو و بهره‌مندی از حضورِ تو، بزرگ‌ترین غنیمت و ثروتی است که می‌توان به دست آورد.

چه دولت و بختِ بلند و چه اقبالِ نیکی نصیبِ آن لباسِ خواب و عرق‌چینِ تو شده است که افتخارِ هم‌نشینی با بدنِ تو را دارند و شب‌ها تو را در بر می‌گیرند.

آن خالِ سیاهِ زیبا که بر چهره‌ی توست، چه بنده و موجودِ خوش‌اقبالی است که خانه‌ی خود را بر رویِ لب‌هایِ سرخ و شیرینِ تو بنا کرده و در آنجا ساکن شده است.

آدمی در حیرت می‌ماند که این لباس (قبا) چه کارِ نیکی انجام داده است که سزاوارِ آن شده تا قامتِ کشیده و سیمینِ تو را در آغوش بگیرد.

گویی نسیمِ صبحگاهی تمامِ دنیا را خوش‌بو و معطر کرده است، زیرا این نسیم از لابه‌لایِ زلف‌هایِ پر پیچ و تاب و گره‌خورده‌ی تو عبور کرده است.

در طولِ عمرم در سراسرِ جهان زیبارویانِ بسیاری را دیده‌ام، اما هرگز کسی را ندیده‌ام که رفتار، منش و زیبایی‌هایِ منحصر‌به‌فردِ تو را داشته باشد.

در این دنیا هر کسی به دین و مذهبی معتقد است و راهِ خود را می‌رود، اما منِ «عبیدِ» فقیر و بی‌چیز، تنها به دینِ عشقِ تو ایمان دارم و تو آیینِ من هستی.