دیوان اشعار - غزلیات

از من نپرس که در چه وضعیتی هستم؛ زیرا زمانی که خیالِ روزِ رسیدن به تو و وصالِ تو را در ذهن می‌پرورانم، تمامِ حواسم از دست می‌رود و گذرِ زمان را حس نمی‌کنم (یا گویی در التهابِ این خیال، روزگارم به سختی سپری می‌شود).

وقتی تصویرِ زلفِ سیاه و خالِ صورتِ تو از ذهنم می‌گذرد، دنیا در برابر چشمانم تیره و تار می‌شود (زیرا اندوهِ دوری از این زیبایی، تمامِ دنیای مرا می‌پوشاند).

اگر آرزوی مرگ می‌کنم، مرا منع نکن و خرده نگیر؛ چرا که عمرِ من هم‌اکنون نیز در اندوه و تلخی عمیقی سپری می‌شود و دلیلی برای حفظِ این زندگیِ رنج‌آور ندارم.

تصویرِ عشقِ تو در چشمانِ هر سروِ بلندبالایی نقش بسته است که در کنارِ جویبارِ آبِ زلال ایستاده است (یعنی زیباییِ تو در طبیعت هم نمود پیدا کرده و حتی سروها نیز به یادِ قامتِ تو هستند).

سحرگاهان که نسیمِ صبحگاهی از سمتِ تو می‌وزد، بویِ خوشِ زلفِ تو روح و جانِ مرا تازه و زنده می‌کند.

من و رسیدن به وصالِ تو؟ این فکری محال و آرزویی دور و دراز است؛ شگفتا که در ذهنِ من چه اندیشه‌های ناممکن و دست‌نیافتنی می‌گذرد.

عبید، غلام و خاک‌راهِ چهره‌ای است که مانند ماه درخشان است و این بندگی و شیفتگی، سال‌هاست که تداوم دارد.