دیوان اشعار - غزلیات

صبر و آرامش از من گریخت، همان‌طور که با رفتنِ یارِ دلنواز، دلم نیز با او رفت. اکنون که آن کسی که گره از کارم می‌گشود و پناهِ من بود از میان رفته، دیگر چه چاره‌ای برای این درماندگی می‌توانم بیندیشم؟

یار در حالی که سوار بر اسب بود و با بی‌اعتنایی، باز (پرنده شکاری) بر دست داشت، نگاهی به ما درماندگان انداخت و دوباره بی‌درنگ از پیش ما رفت.

آن‌قدر در فراق یار خون گریستم که چشمانم سیلابی از خون جاری کرد و خرقه ریاکارانه‌ای (که برای تظاهر به زهد و نماز می‌پوشیدم) در این میان آلوده شد و از دست رفت.

جز تصویر خیالیِ قامت و زلف یار و اندوهِ اشتیاق به او، تمام فکر و خیال‌های طولانی و دغدغه‌های بیهوده دنیوی از ذهنم بیرون رفته است.

پیش از این، از ترسِ حرف و طعنه مردم، در رفتارهایم بسیار محتاط بودم؛ اما اکنون رسواییِ من از حد گذشته و دیگر هیچ‌گونه پرهیز و احتیاطی برایم معنا ندارد.

افسوس که در این دوریِ یار و اندوهِ روزگار، عمرم به پایان رسید و در حقیقت، تمامِ زندگی‌ام را صرفِ امورِ ظاهری و ناپایدار (مجازی) کردم.

ای عبید، دیگر ناله و زاری کردن هیچ سودی ندارد؛ همان‌گونه که وقتی کاروانِ عمر بی‌هیچ اجازه‌ای از این دنیا کوچ کرده و رفته است، صدای زنگِ آن (فریادها) نیز دیگر کارساز نیست.