دیوان اشعار - غزلیات

کسی که عاشق است، از زخم زبان و سرزنش‌های مردم آسیبی نمی‌بیند. چرا که دیوانگانِ عشق، هیچ‌گاه راه و روشِ انسان‌های عاقل و مصلحت‌اندیش را نمی‌پسندند.

چه جای آن است که کسی نگرانِ دردِ ما باشد یا از حال و روزِ ما بترسد؟ چرا که این نگرانی‌ها تنها زمانی معنا دارد که دلِ آدمی در بندِ عشق اسیر نباشد و پایش در کمندِ گرفتاری‌های عاشقانه گرفتار نشده باشد.

فرهادی که قلبش به عشقِ شیرین گره خورده است، دیگر میلی به نوش‌دارو (داروی شفابخش) ندارد و هیچ نیازی به شیرینیِ قند احساس نمی‌کند؛ چرا که عشق برای او هم شفاست و هم شیرینیِ زندگی.

هر کجا که آتشِ غمِ معشوق شعله‌ور شد، با جان و دل به استقبالش برو و جان‌فشانی کن؛ زیرا اینجا جایِ دود کردنِ اسپند برای دفعِ چشم‌زخم نیست، بلکه جایِ قربانی کردنِ جان است.

ای عبید! دیگر بس کن و با این دلِ شوریده و بی‌قرار، بحث و جدل نکن. نصیحت کردنِ کسی که چنین گرفتار و بیچاره‌ی عشق است، هیچ سودی برای او ندارد.