دیوان اشعار - غزلیات

مهربانی تو از حد گذشته و زیبایی‌ات به نهایت کمال رسیده است؛ زخم و نیشی که از تو به جان ما می‌رسد، نوشیدنی گوارایی برای جان ماست و دردی که تو بر ما روا می‌داری، عین درمان و چاره‌جویی ماست.

عشق تو همچون پادشاهی کشورگشا بر تخت قلب من تکیه زده و محبتت همانند والی و فرمانروایی مقتدر بر قلمرو وجود و جان من حکم‌رانی می‌کند.

پرتو رخسار تو منبع روشناییِ خورشید درخشان است و چهره زیبا و پرچین و شکن تو، نمایانگر جادویی است که معجزه می‌کند.

چشمانِ خواب‌آلود و فریبنده تو همچون عروسکی دل‌ربا مردم را گرفتار می‌کند و نگاه‌های معنادار و غمّاز تو، جادویی است که حیرت‌انگیز و معجزه‌گر است.

از سوی تو تنها سرکشی و بی‌اعتنایی دیده می‌شود و از جانب ما، همچنان امیدمان بر زمین کوبیده شده و دست‌های گدایی و تمنای ما به سوی تو بلند است.

ای عبید! اگر معشوق تو را کشت، سر تسلیم فرود آور و لب به اعتراض مگشای؛ چرا که شیوه و عادتِ زیبارویان ستم‌گری است و یگانه درمانِ عاشق در برابر این ستم، رضا و خشنودی است.