دیوان اشعار - غزلیات

زیبایی چهره تو آن‌چنان مرا مسحور و بی‌نیاز کرده که دیگر به گل و گلستان توجهی ندارم؛ همچنین سیاهی زلفانت ایمان و آرامش قلبی مرا برهم زده و مرا در وادیِ حیرتِ عشق انداخته است.

از وقتی تصور قد و بالای موزون تو در ذهن و خیال من نقش بست، دیگر زیباییِ سروِ خرامان در نظرم بی‌معنا و حقیر شد و دلم از آن بی‌نیاز گشت.

ما که خود در آتش عشق تو سوخته و آشفته‌حال شده بودیم، اکنون پیچش و حلقه‌های موی تو نیز بر این آشفتگی و سرگشتگی ما می‌افزاید و ما را پریشان‌تر از قبل می‌کند.

تا زمانی که دستِ امیدم به دامن وصل تو نرسد، اشک‌های من از چشمانم جاری است و از شدت غم، دامن مرا رها نمی‌کند و مرا آرام نمی‌گذارد.

در مسیر رسیدن به تو که کعبه و مقصد نهایی آرزوهای من هستی، هرگز از حرکت نمی‌ایستم؛ حتی اگر سختی‌های جانکاهِ راه، همانند خارهای مغیلان، پاهای مرا زخمی کنند.

ای عبید، تا کی می‌خواهی از پیِ دلِ بی‌قرارت بروی؟ این سودا و عشقی که به سر داری، زندگی تو را به پریشانی و بی‌سروسامانی کشانده است.