دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که خط و خالِ زیبای چهره‌ات دلیل سرگشتگی و شیدایی ماست، ای کسی که لحظه وصال با تو، هدف نهایی و اساسِ تمامی آرزوهای ماست.

هنگامی که شوق رسیدن به تو در سرزمین جان ما وارد می‌شود، صبر و شکیبایی تاب نمی‌آورد و از دلِ بی‌قرار و شیدای ما بیرون می‌گریزد.

زمانی که سایه پرشکوه و همایونِ عشق بر سر ما گسترده می‌شود، اگر به دنبال نشانی از ما می‌گردی، باید سراغِ ما را از اهالیِ خرابات و میخانه‌نشینان بگیری.

برای عموم مردم، چهره زیبای تو قبله‌گاه است؛ اما دلبرِ مسیحی‌مسلکِ ما چنان جایگاهی دارد که به هیچ کعبه‌ و قبله‌گاه دیگری نیازمند نیست.

ما همچون کولیان و بی‌قیدان هستیم؛ پس چه جای سجده و نماز برای ما؟ عقلِ ناپایدار و سست‌عنصرِ ما تصمیم گرفته است که در برابرِ سیلِ عشق، تسلیم شود و بگریزد.

به آن صوفیِ پژمرده و غمگین بگو که ما را آزار ندهد و به کار ما کاری نداشته باشد؛ تو برو به سراغ محرابِ زهد و عبادتِ خودت و ما را با نشانه‌هایِ عشقِ خودمان (چلیپا) تنها بگذار.

ای عبید، تا وقتی که جامِ بزرگِ شراب در دست داری آن را رها نکن؛ چرا که عمرِ ما مانند مسافری که تند راه می‌سپارد، به سرعت در حال گذشتن و از دست رفتن است.