دیوان اشعار - قصاید

پرچم و درفشِ منصور شاه، آن پادشاهی که با زیردستان خود مهربان است، با شادمانی و خوش‌اقبالی به سرزمین شیراز وارد شد.

او پادشاهی است که جهان را فتح می‌کند، بخت و اقبالی جوان دارد و شیخ ابواسحاق نامیده می‌شود؛ او فرمانروایی است که دشمنان را از پا درمی‌آورد و با دوستان و موافقان، به مهربانی و سازگاری رفتار می‌کند.

شمار و انبوهیِ سپاهیانش مانند ستارگان آسمان است و حرکتِ گنبدِ چترِ سلطنتی‌اش با گردش آسمان هم‌نوا و هم‌داستان است.

دولت و اقتدار او با یک حرکت، کشوری را گشوده است و شکوه و هیبتش مانند شاهین شکاری، با یک پرواز، جهان را تحت سلطه خود درآورده است.

یقین دارم که صبحِ روزگارِ دولت و پادشاهی او چنان درخشان است که خورشیدِ حقیقت و سعادت، در مقایسه با آن، هنوز آغاز نشده و به حساب نمی‌آید.

آن دشمن بدبخت و حسود کجاست؟ به او بگویید بیاید و این شکوه را ببیند و از حسادت بسوزد. آن بنده و ارادتمندِ وفادار کجاست؟ به او بگویید بیاید و به این اقتدار افتخار کند.

امید که تا ابد در کامرانی و خوشی زندگی کند، آن‌چنان‌که هیچ‌کس نتواند طول عمر و مدت زندگی‌اش را حتی در درازای عمرهای طولانی بشمارد و محدود کند.