آی واژه - نیما یوشیج - مجموعه اشعار

آن گل زودرس چو چشم گشود به لب رودخانه تنها بود

گفت دهقان سالخورده که: حیف که چنین یکه بر شکفتی زود

لب گشادی کنون بدین هنگام که ز تو خاطری نیابد سود

گل زیبای من ولی مشکن کور نشناسد از سفید کبود

نشود کم ز من بدو گل گفت نه به بی موقع آمدم پی جود

کم شود از کسی که خفت و به راه دیر جنبید و رخ به من ننمود

آن که نشناخت قدر وقت درست زیرا این طاس لاجورد چه جست ؟