آی واژه - نجمه زارع - عشق قابیل است

شب است و باز چراغ اتاق می سوزد دلم در آتش آن اتفاق می سوزد

در این یکی دو شبه حال من عوض شده است و طرز زندگی ام کاملا عوض شده است

صدای کوچه و بازار را نمی شنوم و مدتی ست که اخبار را نمی شنوم

اتاق پر شده از بوی لاله عباسی من و دو مرتبه تصمیمهای احساسی

اتاق، محفظه ی کوچک قرنطینه کنار پنجره... بیمار... صبح آدینه

کنار پنجره بودم که آسمان لرزید دو قلب کوچک همزاد همزمان لرزید

نگاه های شما یک نگاه عادی نیست و گفته اید که عاشق شدن ارادی نیست

چه ناگهانی و ناباورانه آن شب سرد تب تکلف تقدیر زیر و رویم کرد

تو حسن مطلع رنجیدن و بزرگ شدن و خط قرمز دنیای کودکانه ی من

من و دو راهی و بیراهه ها و زوزه ی باد و مانده ام که جواب تو را چه باید داد

شب است و باز چراغ اتاق می سوزد به ماه یک نفر انگار چشم می دوزد

چگونه می گذرد این مراحل تازه؟؟... هزار پرسش و خمیازه پشت خمیازه

هوای ابری و اندوه باید و شاید هنوز پنجره باز است و باد می آید

چقدر خسته ام از فکرهای دیرینه به خواب می روم اینجا کنار شومینه

چراغ خانه ی ما نیمه روشن است انگار و خوابهای تو درباره من است انگار

چراغ خانه، چراغ اتاق روشن نیست هنوز آخر این اتفاق روشن نیست...

عشق قابیل است