دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۹
محتشم کاشانی
گوئی ز ته بستر آن حجله نشین
تا ناف پر است از نافهٔ چین
چادر شب بسترش اگر افشانند
تا حشر هوا عبیر بارد به زمین