دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۸
محتشم کاشانی
آن ابر عطا که حاتمش کرده سجود
پیوسته چو بسته بر رخ مادر جود
ناچار ما چار شدیم از کرمش
راضی و ازو نیامد آن هم به وجود