دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۲
محتشم کاشانی
آن دست که نخل قد آدم ریزد
نخلی به نزاکت قدت کم ریزد
گر نازکیت به سر و آزاد دهند
چون باد صبا بجنبد از هم ریزد