دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶
محتشم کاشانی
آن شوخ که تکیه گاه او چشم ترست
بازوی شهان چو بالشش زیر سرت
از بس که اساس بستر او عالیست
چادر شب بسترش سپهر گرست