آی واژه - ملا هادی سبزواری - غزلیات

هذ اغزال هلال السمآء مضناکی غد الغزالة فی العشق من حیاراکی

ز شوق روی تو گردید گل گریبان چاک شقیق احمر ذوالکی بعض قتلاکی

ز آهوان نه همین صید اهل دل کردی سلبت مهجة اهل التقی و لثنا کی

امام شهر بمحراب خود بخود گویاست بحاجبیک بان صار بعض صرعاکی

همین نه ماه گرفت از فروغ مهر رخت ذکاء یقتبس النور من محیاکی

ز تار زلف دو تا گر مرا شب تاری است صباحی اسفر لیلای من ثنایاکی

ز دیده خون رودم محرم دو دیده رود فدع یودع یا دمع طرفی الباکی

صبا ز دیدهٔ دل گویمت چسان هیهات وهل اعبر یالروح عنک حاشاکی

گل مراد برآید مرا توچون ببر آئی اشم نکهته و رد التثم فآکی

اگرچه ورد زبان ورد سوسن و سمن است فانت قصد ضمیری و کل اسماکی

ز بخت بد چو به بیداریم از او محروم فلیت عند رقادی سمحت رویاکی

ز دوست چشم امید این بود که دید اسرار سمعت فیه اقاویل کل افاکی

غزلیات