آی واژه - محمدحسن بارق شفیعی - اشعار پراکنده

سر طره ای به هوا فشان، ختنی ز مشک تر آفرین نگهی به آینه باز کن، گل عالم دگر آفرین

«بیدل» ز طراز کهنه برون برآ

به خرام نو هنر آفرین

به ادای تازه سخن سرا ز نوای دل اثر آفرین.

بشکن سکوت گذشته را چو صدا برون قفس برآ

ز شرار نالهٔ شعله زا- به چکامه بال و پر آفرین.

غم خلق و تودهٔ ناتوان ز جفا و جور توانگران

به سرشک دیدهٔ خون چکان بنویس و شعر تر آفرین.

بگذر ز دعوی کفر و دین ز تضاد منطق آن و این

به اصالت بشری ببین به طبیعت بشر آفرین.

بگذر ز صحبت ما و من ز حدیث تیرهٔ اهرمن

تو به فکر روشن خویشتن ز شب سیه سحر آفرین.

همه مست لذت جست و جو پی ارج گوهر آرزو

بگذر ز شاهد شمع رو به زمین خود «قمر» آفرین.

تو به عصر زندگی جوان چه زیی به طرز گذشتگان؟

به فراز تربت مردگان ز نو عالم دگر آفرین.

نزنم دگر سخنی مگر ز شرار سینهٔ رنجبر

به صریر خامهٔ پر هنر به ترانه ای شرر آفرین!

کابل، دی ١۳۴۳