آی واژه - محمدحسن بارق شفیعی - اشعار پراکنده

عاشقم، عشق من خدای من است دل من عرش دلربای من است

من ادافهم شاهد هنرم جلوه های وی از برای من است

نیک و بد را برهنه تر نگرد چشم جانی که آشنای من است

صوت بال فرشته نیست چنین گوش کن، گوش کن؛ صدای من است

خیزد از دل به دل نشیند و بس آرزو بال ناله های من است

فکر اهریمنی غبار رهم هوس دوزخی بلای من است

لیک نازم به عشق و پاکی عشق که در این ورطه رهنمای من است

دل و جان در ادای خدمت او هر دو همکار باوفای من است

چرخ؛ بگذر ز فکر بندگیم که اسیران تو سوای من است

سر تسلیم نه به پای دلم که بقای تو در بقای من است

کابل، ۲/١۰/١۳۴١